Umsagnir

Umsögn frá Átthagafélagi gjörgæslu FSA

Þegar ákveðið hafði verið að fara í hina árlegu gönguferð Átthagafélags gjörgæslu FSA á Látrabjarg þá leituðum við til Ferðaþjónustunar Umfar ehf.

Þeir settu upp gönguleiðir miðað við bestu veðurskilyrði og  voru síðan með annað plan í handraðanum ef veður væri ekki gott. 

Þegar við komum vestur þá hittumst við í Sauðlauksdal og heyrðum sögu þess staðar sem enginn okkar vissi neitt um. Daginn eftir var hist á Melanesi á Rauðasandi og gengið upp Sjöundárdal ,þar fengum við ágrip af þeim hörmulegu atburðum sem þar áttu sér stað, gengum fram á björg í 350 metra hæð og gengið þar í hamravegg Stálfjalls og niður í gamlar kolanámur til baka um Geirlaugarskriður og komið við í Skor og um Söðul og aftur að upphafpunkti. Hreint út ævintýranleg ferð sem við hefðum aldrei komist eða fundið og farið nema með leiðsögn Jóhanns og Eyjólfs. Þarna ætti enginn að fara um nema með leiðsögn. Þeir eru  mjög staðkunnugir og gáfu hópnum mikið öryggi við ógnvænlegar aðstæður.

 Síðasta daginn fórum við svo með Jóhanni um Látrabjargið hann sagði okkur frá bjargsigi og sjóslysum við bjargið. Ennfremur frá rústum af geymslum þeirra sem voru að stunda bjargsig og hefðu við örugglega talið þetta bara grjót og ekkert skeytt um hvað þetta væri ef ekki hefði notist við leiðsagnar Jóhanns.

Þetta var mjög skemmtileg ferð í alla staði og hef ég ekki heyrt annað en að allir hafi verið yfir sig ánægðir. Þeir eru alveg frábærir fararstjórar og skemmtilegir samferðamenn
sem með umfjöllun sinni um sögu svæðisins gerðuð gönguna bæði andlega og líkamlega nærandi. Það reyndist okkur hárrétt ákvörðun að leyta til Ferðaþjónustunar Umfar ehf án þess hefði ferðin aldrei verið sú sama. Nú ætlum við að undirbúa okkur í vetur fyrir næstu ferð með þeim með því að lesa Laxdælu.

 Kveðja

Jakobína

_____________________________________________________________________________________________

Umsögn frá ÍR-Skokk í Reykjavík

Vaskur hópur göngumanna lagði land undir fót dagana 19.-21. júlí 2011. Þar voru á ferð félagar úr ÍR-Skokk í Reykjavík sem hafa haft það fyrir sið mörg undanfarin ár að spenna á sig bakpokann og halda á vit ævintýranna sem leynast við hvert fótmál í íslenskri náttúru, sé vel að gáð. Að þessu sinni var ferðinni heitið í Vesturbyggð, nánar tiltekið í Breiðavík við Patreksfjörð. Þangað höfðu fæstir komið en einhverjir höfðu haft fregnir af því að ýmsar gersemar væri að finna í nágrenningu sem vert væri að kynnast nánar. Látrabjarg kom að sjálfsögðu strax upp í hugann en einnig hafði frést af glæfraför manna um einhverjar Geirlaugarskriður og heimsókn í dularfullar brúnkolanámur sem þarna má víst finna. Þar sem í gönguhópnum eru þó nokkrir áhættufíklar og ofurgöngumenn (að eigin áliti) var fljótlega ákveðið að halda á þessar slóðir þegar farið var að huga að undirbúningi ferðarinnar. Leitað var ráða hjá staðkunnugum en þeir töldu litla skynsemi í því að ana af stað út í óvissuna hefðu menn ekki farið þarna um áður. Þarna gæti leynst háski við hvert fótmál væri óvarlega farið. Nú var úr vöndu að ráða. Ákafamennirnir í hópnum þóttust nú ýmsu vanir og töldu sig geta ráðið fram úr þessu en rödd skynseminnar réð á endanum. Mönnum til mikillar gleði var haft upp á vönum mönnum hjá gönguleiðsögufyrirtæki nokkru á Patreksfirði sem nefnist Umfar – Vestur um björg og gullna sanda. Heitið lofaði svo sannarlega góðu og reyndist það vera mikill happafengur. Ferðinni var borgið.

Um hádegisbil þriðjudaginn 19. júlí var lagt upp í fyrsta leiðangurinn. Sól skein í heiði og stefnan var tekið á Kollsvík sem er næsta vík fyrir norðan Breiðavík. Óhætt var talið var fara þá ferð án leiðsagnar enda um þægilegt gönguland að fara. Gengið var niður á sand, yfir vaðalinn og upp Flosagil eftir gamalli götu sem þarna hafði verið lögð fyrir margt löngu. Þaðan var haldið yfir Breiðurnar og niður hjallana sem leið lá ofan í Kollsvíkina. Áfangastaðurinn var Kollsvíkurver en þar má finna minjar af miklum verbúðum sem nýttar voru fram yfir 1930. Kaffið var drukkið í blóðbergsbreiðum hjá verinu og síðan var haldið til baka sömu leið.

Daginn eftir beið okkar sjálft Látrabjargið og á Bjargtöngum tók á móti okkur Jóhann Svavarsson frá Umfari. Þar var svo sannarlega vanur maður á ferð því hann hafði sem ungur maður stundað bjargsig þarna af miklu kappi og var því öllum hnútum kunnugur. Leiddi hann okkur í allan sannleik um sögu bjargsins, nýtingar þess fyrr á öldum og hvernig heimamenn höfðu bjargað sjómönnum úr sjávarháska þegar skip þeirra höfðu siglt upp í kletta. Fylgdi hann hópnum alla leið í Setnagjá og urðu menn margs vísari á þeirri vegferð sem annars hefði farið fyrir ofan garð og neðan. Þá skildi leiðir og hópurinn hélt áfram ofan í Keflavík og þaðan um Brúðgumaskarð í Breiðavík. Varð þetta langur dagur og áður en yfir lauk höfðum við lagt hátt í 30 km að baki. En allir voru glaðir og ánægðir enda beið okkar dýrindis veisla þegar heim var komið sem snædd var í logagylltri kvöldsólinni.

Fimmtudaginn 21. júlí var komið að því. Geirlaugarskriðurnar ógurlegu biðu okkar og höfðu sumir ekki getað sofið um nóttina af spenningi. Ekið var sem leið lá yfir á Rauðasand að Melanesi. Þar biðu okkar hvorki meira né minna en þrír vaskir sveinar frá Umfari. Jóhann hafði boðist til að fara með þá sem ekki leist á blikuna í Skor og áttu þeir ánægjulegan dag með honum þar. Hinir lögðu á brattann og voru þar í öruggum höndum þeirra Sveins Eyjólfs Tryggvasonar og Kjartans Gunnsteinssonar. Fyrst rakti Kjartan reyndar sögu þeirra ólánshjúa, Bjarna og Steinunnar, í húsatóftunum á Sjöundará. Vakti það upp heitar umræður um sekt og sakleysi, áþján og kúgun almúgans á þeirra dögum og sýndist sitt hverjum. Þá var haldið sem leið lá upp í Ölduskarð og fór litlum sögum af þeirri ferð. En úr skarðinu blasti síðan við ægifögur sýn: í fjarska mátti sjá Snæfellsjökul og önnur tignarfjöll á nesinu en nærútsýnið var öllu hrikalegra – brattar skriður 400 m beint ofan í fjöru. Leiðsögumenn ráðlögðu stuttan stans því gott væri að venja sig við brattann meðan snætt væri nesti. Síðan fóru menn að feta sig niður í miðganginn og svo til austurs í fjárgötum undir klettabeltinu. Þarna skulfu margir á beinunum en komust þó heilu og höldnu á þann stað þar sem leiðin steyptist loks niður á Völlurnar. Urðu margir fegnir að ná þeim áfanga.

Næst var að líta á námurnar. Skrönglast var niður fyrir bakkann og síðan eftir stórgrýttri fjörunni þar til komið var að námuopinu sem hékk í dágóðri hæð ofan við fjöruborðið. Þarna fóru allir inn, vopnaðir höfuðljósum af ýmsum gerðum, og síðan var litið inn í alla ranghala og göng sem þarna mátti finna. Voru ferðalangarnir almennt gáttaðir á þessu mikla mannvirki sem þarna leyndist í iðrum jarðar og varð ýmsum hugsað til þeirra mætu manna sem þarna höfðu lagt hönd á plóg fyrir margt löngu. Á leið niður slakkann aftur varð síðan það óhapp að einn félaginn hrasaði með þeim afleiðingum að vinstri höndin brotnaði við úlnliðinn. Sem betur fer var einn læknir og tveir hjúkrunarfræðingar með í för og því var snarlega búið um meinið til bráðabirgða. En lánið mikla var að Sveinn Eyjólfur fararstjóri var einmitt formaður Björgunarsveitarinnar Bræðrabandsins og á undraskömmum tíma var mættur bátur í fjöruborðinu sem ferjaði sjúkling og hjúkrunarfólk yfir á Rauðasand þar sem sjúkrabíll beið þess albúinn að flytja þau áfram yfir á Patreksfjörð. Reyndar kom í ljós að siglingin hafði verið líkari fimm stjörnu túristaferð en sjúkraflutningum. Þvílík var upplifun þeirra sem um borð voru. 

Að björgunaraðgerðum loknum hélt hópurinn svo ferð sinni ótrauður áfram að lokinni fræðsluferð um Völlurnar. Nú var gengið til vesturs í átt að Skor um grasi gróna bala og undu menn hag sínum hið besta. En skyndilega mjókkaði gatan og landið fór að halla ískyggilega. Leiðangurinn var kominn í Geirlaugarskriðurnar og var ekki aftur snúið. Nú var bara að taka eitt skref í einu og stara einbeittur í hælkappann á næsta manni. Þannig fikraðist ormurinn inn og út gilin sem engan enda ætluðu að taka. Þar kom að öll sund virtust lokuð. En, viti menn, birtist þá ekki klettahak umvafið böndum auk sigbelta og hjálma upp úr pokum fararstjóranna. Nú voru hafðar hraðar hendur og fyrr en varði voru allir komnir á þurrt ofan í Skor. Og urðu margir fengnir. Þarna var staldrað við um stund og hlýtt á dramatíska frásögn um síðustu stundir Eggerts Ólafssonar úti á sundunum. Og var þá ekkert eftir annað en að vinda sig upp úr Skorinni,sem reyndist leikur einn eftir önnur afrek dagsins, og skokka létt til byggða. Varð þetta hinn mesta ævintýraferð sem lengi verður í minnum höfð og hafi þeir Umfarsmenn góða þökk fyrir.